Skoraczewscy
Skoraczew występuje w dokumentach co najmniej od 1390 roku jako własność Skoraczewskich. W XVI wieku należał do Chwatkowskich, w XVII do Kosińskich, w XVIII Czyżewskich, Wierusz-Kowalskich, Dramińskich i Sczanieckich, w XIX Bteszyńskich i Krajewskich, zasłużonej wielkopolskiej rodziny, która wzięła nazwisko od nieodległych Krajewic pozostających w posiadaniu rodziny co najmniej od 1387 roku. Przez blisko 600 lat Krajewscy piastowali wiele urzędów wojskowych, kościelnych i cywilnych, na ogół szczebla powiatowego. Jeden z Krajewskich, Andrzej, kanonik poznański i archidiakon krakowski, pochowany został w 1573 roku w katedrze wawelskiej. Inny z Krajewskich spoczął na Jasnej Górze. Ostatni właściciel Skoraczewa Tadeusz Krajewski (ur. 1884) został zamordowany przez Rosjan w 1945 roku. Jego córka Elżbieta (ur. 1923), żołnierz AK, zginęła w 1944 roku w Oświęcimiu, a córka Halina (ur. 1924), również żołnierz AK, po powstaniu warszawskim zmarła w 1944 roku w obozie Altengrabow.